زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست         پیرهن چاک و غزلخوان و صراحی در دست

نرگسش عربده جوی و لبش افسوس کنان              نیم شب دوش ببالین من آمد بنشست

سر فرا گوش من آورد بآواز حزین                     گفت ای عاشق دیرینه ی من خوابت هست

عاشقی را که چنین باده ی شبگیر دهند                 کافر عشق بود گر نشود باده پرست

برو ای زاهد و بر درد کشان خرده مگیر              که ندادند جز این تحفه به ما روز الست

آنچه او ریخت به پیمانه ی ما نوشیدیم                  اگر از خمر بهشت است وگر از باده ی مست

                                   خنده ی جام می و زلف گره گیر نگار

                                ای بسا توبه که چون توبه ی حافظ بشکست